Αρθρο του Βαγ Μητράκου στον Λακωνικό τύπο
Το κάθε συλλογικό όργανο δικαιούται να διαμορφώνει και να διατυπώνει άποψη, ακόμα κι όταν αυτή συγκρούεται, ενίοτε, με την κοινή γνώμη.
Κανένα όμως συλλογικό όργανο δεν δικαιούται να πελαγοδρομεί από θέση σε θέση, από το «ναι» στο «όχι» και τ’ ανάπαλιν, αφού με τον τρόπο αυτό τίθεται σε πλήρη αμφισβήτηση το κύρος, η αξιοπιστία και η θεσμική του λειτουργία.
Το Δημοτικό Συμβούλιο Σπαρτιατών, ως θεσμικό όργανο προορισμένο να επιλύει τα προβλήματα του δήμου και των δημοτών, αγνόησε, ήδη από το 1986, τις κατευθύνσεις της ΕΕ και την ελληνική νομοθεσία για την εναλλακτική-οικολογική διαχείριση των σκουπιδιών, όπως επίσης και τις καταδικαστικές αποφάσεις της ΕΕ από το 2003 κι εντεύθεν, οι οποίες όρισαν σαν τελική προθεσμία συμμόρφωσης την 1/1/2009, μετά το πέρας της οποίας θα επιβάλλονται βαρύτατα πρόστιμα. Καθ’ όμοιον τρόπο αγνόησε προκλητικά και σχετικές προτάσεις συλλογικών φορέων και πολιτών που κατατέθηκαν δημοσίως κατά καιρούς.
Το Νοέμβρη του 2008, δύο μήνες πριν από την εκπνοή της τελικής προθεσμίας, το δημοτικό συμβούλιο ξύπνησε από το λήθαργο για να «επιλύσει» ένα πρόβλημα του οποίου η οργάνωση σε υποδομές και λειτουργικότητα απαιτούσε βάθος χρόνου.
Εγκλωβισμένο, λοιπόν, μέσα στο ασφυκτικό αδιέξοδο που το ίδιο δημιούργησε, άρχισε (φυσική νομοτέλεια) να παραπαίει, χωρίς συγκροτημένη άποψη, επεξεργασμένες θέσεις, έγκυρες λύσεις και απαντήσεις και οργανωτική υποδομή στα προβλήματα που ορθώθηκαν μπροστά του.
Με τέσσερις διαδοχικές συνεδριάσεις του, κατάφερε το ακατόρθωτο! Ξεκινώντας από το: «ΟΧΙ στην εγκατάσταση δεματοποιητή σκουπιδιών στη χωματερή του Αφισιού», διέγραψε τέλειο κύκλο και κατέληξε στο:
«ΝΑΙ στην εγκατάσταση δεματοποιητή σκουπιδιών στη χωματερή του Αφισιού»\
Η τραγική εικόνα των δημοτικών συμβούλων , που περιδεείς δέχονταν αδιαμαρτύρητα τις αποδοκιμασίες, τους προπηλακισμοΰς, τις έντονες διαμαρτυρίες και τις απειλές των, δικαίως αγανακτισμένων, κατοίκων της περιοχής του σκουπιδότοπου για τον εμπαιγμό που υπέστησαν, αποτέλεσαν την/οριστική ταφόπλακα για το πολιτικό κύρος και την πολιτική αξιοπιστία (όση τουλάχιστον είχε απομείνει) του Δημοτικού Συμβουλίου Σπαρτιατών.
Η ανερμάτιστη πολιτική του Δημοτικού Συμβουλίου Σπαρτιατών γύρω από το σοβαρότατο πρόβλημα της διαχείρισης των σκουπιδιών, σε συνδυασμό με την προκλητική αδιαφορία που επέδειξε για το θέμα επί χρόνια, επιβεβαίωσε με τρόπο οδυνηρό το κενό εξουσίας στο Δήμο Σπαρτιατών, τον κατακερματισμό και την αδυναμία συλλογικής λειτουργίας της συμπολίτευσης, καθώς και την ανυπαρξία θεσμικής αντιπολίτευσης.
Πρόσθετα, το δημοτικό συμβούλιο φάνηκε απρόθυμο ν’ αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες για τις παραλείψεις του, για όσα όφειλε να πράξει έγκαιρα και δεν τα έπραξε. Αναίρεσε έτσι τη θεμελιακή υποχρέωση κάθε πολιτικού προσώπου και σχηματισμού, να κάνει τη δημόσια αυτοκριτική του, ν’ αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν και να ζητά συγγνώμη από τους πολίτες. Τούτο προοιωνίζεται ένα ακόμα πιο ζοφερό μέλλον για το Δήμο Σπαρτιατών, αφού η πολιτική ανεπάρκεια βαδίζει, πλέον, χέρι-χέρι με τη χαμηλή παραγωγή έργου.
Η Σπάρτη, που βλέπει με παράπονο κι αμέτρητα αναπάντητα «γιατί» τις άλλες πόλεις να την προσπερνούν και να διευρύνουν συνεχώς την απόσταση που τις χωρίζει απ’ αυτήν, έχει πλέον αποφασίσει οριστικά και τελεσίδικα ότι το «αύριο» δεν πρέπει να είναι σαν το «χθες» και το «σήμερα», ότι το «παλιό» πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του στο «νέο». Αυτό επιτάσσει η ανάγκη της πόλης και του δήμου ευρύτερα, αυτό επιβάλλουν οι διαψευσμένες ελπίδες των πολιτών.